امام حسین علیه السلام در سوم ماه شعبان سال شصتم هجری به مکه وارد شده بودند و در بقیه آن ماه و ماه رمضان و شوال و ذی القعده در مکه حضور داشتند.

در این مدت جمعی از شیعیان حجاز و بصره نزد ایشان جمع شدند و چون ماه ذی الحجه رسید حضرت احرام به حج بستند.

روز هشتم ذی الحجه، روز ترویه، عمرو بن سعید بن العاص با جماعت بسیاری به بهانه حج به مکه آمدند اما در واقع از جانب یزید مأمور بودند آن حضرت را گرفته نزد یزید برند یا ایشان را به قتل برسانند.

پس امام به جهت حفظ جان خویش و حریم کعبه از یک سو و به انجام رساندن رسالت خود از سوی دیگر، با تبدیل حج خود به عمره به سوی کوفه حرکت کرده و ضمن خطبه ای بعد از حمد و سپاس الهی و درود بر رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

مرگ را بر انسان همچو گردنبند بر گردن دختران مقدر نموده اند؛ چقدر مشتاق دیدار اجداد خود، چون شوق یعقوب به دیدار یوسف هستم! برای من شهادتگاهی را برگزیده اند؛ گویا گرگ های دشت نواویس و کربلا را می بینم که بند بند پیکرم را جدا کرده و مشک ها و شکمبه های خالی خود را از آن انباشته می کنند.

از تقدیر الهی گریزی نیست؛ خشنودی خدا، خرسندی ما خاندان پیامبر است؛ بر بلای او شکیباییم که خداوند پاداش صبر پیشگان را برای ما عطا می کند.

آری، اینگونه است که 71 پروانه می روند تا با آخرین توانهای خود بر گرد شمع وجود حسین (ع) خاموش و بی آواز بسوزند و با این خاموشی، ماندگارترین سرود سبز ماندن و سرخ رفتن را بر بلندترین گلدسته قبه آزادگی بسرایند.

از کعبــــه رو به کـــربلا می کند حسین

و آنچه دوباره کعبــــــه بنا میکند حسین

گر ساخته است خانه ای از سنگ و گل خلیل

آنجا بناز خون خـــــــدا می کند حسین

 

التماس دعا

معاونت فرهنگی و اجتماعی

__________________________________________________________________________

    • آمار بازدید:  امروز:127  این هفته:1298  این ماه:6023  امسال:81883